من گمان میکردم،دوستی همچون سروی سرسبز،چهارفصلش همه آراستگی است..

من چه می دانستم....

دل هرکس دل نیست... قلبها بی خبر از عاطفه اند...

در میان من و تو فاصله هاست....

گاه می اندیشم..می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری...

تو به اندازه تنهایی من خوشبختی..من به اندازه زیبایی توغمگینم..

سیل سیال نگاه سبزت همه بنیان وجودم راویرانه کنان می کاود...

من به چشم خیال انگیزت محتاجم.....

و دراین راه تباه...عاقبت هستی خود را

می توان....

ازمیان..فاصله هارا برداشت...

دل من با دل توهر دو بیزار از این فاصله هاست شیشه پنجره را باران شست..

از دل من اما چه کسی نقش تو را خواهد شست؟!

چشم من چشمه زاینده اشک...گونه ام بستر رود..

کاشکی....

همچوحبابی بر آب در نگاه تو رها می شدم از بود و نبود...

می توانی تو به من زندگانی بخشی؟؟

یا بگیری از من آنچه را می بخشی؟؟