تو به من می گفتی:

به جهنم که تو با آن دل دیوانه ات عاشق شده ای!

و به من بخشیدی،دوزخ چشم پر از خواهش و پر شورت را

که ز چشمان غریبی دل و دین می بردند

تو به من می گفتی:

حرف هایت همه اش از سر یک خودخواهی ست

و نفهمیدی من

چه مسیحانه و معصوم برایت مردم!

تو به من می گفتی:

بازی عاشقیت را به سر انجام رسان،تو مرا می بازی....

و من از روی نگاهت خواندم

که تو را یکسره در پای همه خاطره ها باخته ام.

تو بدی میکردی و من از روی نیازم به تو می بخشیدم!

و نمی فهمیدم.....

این عذاب من ویران شده تنها بود

یا عذاب تو که هر روز مرا میدی!

و صداقت همه ی لازمه عشقی بود

که تو از این دل دیوانه دریغش کردی

تو به من می گفتی:

عشق یعنی غل و زنجیر اسارت بر قلب!

و من ساده گمان می کردم

همه سنگینی قلبت، ز همین زنجیر است

و نمی دانستم

غل زنجیر تو معنای خیانت دارد......!